Search Results (4)

Wstęp: Bronchofiberoskopia jest często wykonywanym badaniem we wstępnej diagnostyce krwioplucia. Wiele danych wskazuje jednak na to, że badanie to nie zawsze dostarcza dodatkowych istotnych informacji, ponad te uzyskane z badań obrazowych. Z tego powodu przeprowadzono analizę, której celem było określenie przydatności bronchofiberoskopii w pierwszoplanowej diagnostyce krwioplucia. Materiał i metody: Przedmiotem retrospektywnej analizy były wyniki badań bronchoskopowych wykonanych u pacjentów kierowanych do pracowni bronchoskopowej. Zawarto w niej jedynie te badania, w których wyłącznym wskazaniem było krwioplucie, wyłączając inne przyczyny z zakresu układu oddechowego. Wyniki: Do ostatecznej analizy włączono 114 pacjentów. Mediana wieku wynosiła 59 lat (IQR: 46–64.75). Aktywne krwawienie stwierdzono w badaniu u 13 pacjentów (11.4%). Nie różnili się oni od pozostałych pod względem wieku: 59 (54–69) v. 59 (45–64) lat; W = 532.5, p = 0.27, oraz płci: c2 = 1.68, p = 0.2. Natomiast u 29 pacjentów (25.44%) w bronchofiberoskopii nie ujawniono żadnych nieprawidłowości. Pacjenci należący do tej grupy byli istotnie młodsi—46 (34–62) v. 60 (53–67) lat; W = 782, p = 0.003. Wnioski: Mały odsetek wyników wskazujących na aktywne krwawienie sugeruje nadużywanie bronchofiberoskopii w diagnostyce krwioplucia. Wskazania do tego badania powinny być zrewidowane, w szczególności w grupie młodych pacjentów z niemasywnym krwiopluciem. Full article

Wstęp: EBUS (endobronchial ultrasonography) jest małoinwazyjną metodą diagnostyczną o dobrze ugruntowanej pozycji w diagnostyce limfadenopatii śródpiersia i wnęk płucnych. ViziShotFlex 19G needle to nowa igła przeznaczona do zastosowania w tym badaniu wprowadzona na rynek przez firmę Olympus w 2015 roku. Jej konstrukcja ma zapewnić większą giętkość uzbrojonego endoskopu oraz uzyskanie większej ilości materiału tkankowego do analizy. Cele niniejszej pracy to ocena wydolności diagnostycznej procedury EBUS-TBNA (EBUS—transbronchial needle aspiration) z zastosowaniem igły Flex 19G oraz prezentacja opinii endoskopistów na temat badania z jej użyciem. Materiał i metody: Igły Flex 19G zastosowano w diagnostyce pacjentów z adenopatią śródpiersia i/lub wnęk w dwóch ośrodkach pulmonologicznych w Polsce. Wykonywano zarówno rozmazy cytologiczne, jak i bloki komórkowe (CB—cell blocks). Dokonano prospektywnej analizy zebranych danych. Wyniki: Dwudziestu dwóch wybranych pacjentów z adenopatią potwierdzoną w tomografii komputerowej (średnia wieku 58 ± 12 lat) podano badaniu EBUS-TBNA z użyciem igieł Flex 19G. Wszystkie wykonane rozmazy cytologiczne okazały się diagnostyczne (wydolność diagnostyczna 100%). Złośliwy charakter zmiany stwierdzono w 15 przypadkach (68.2%), natomiast łagodną adenopatię u 7 pacjentów (31.8%). W 12 z 14 przypadków raka płuca wykonane CB mogły być użyte do oznaczeń immunohistochemicznych i molekularnych. Po biopsji węzłów chłonnych, zwłaszcza wnękowych, nie obserwowano nasilonego krwawienia. W porównaniu ze standardową procedurą EBUS-TBNA z użyciem igły 21/22G endoskopiści podkreślali większą giętkość uzbrojonego endoskopu oraz jakość bioptatu, natomiast w pozostałych aspektach biopsji różnice były nieznaczące. Wnioski: Pierwsze polskie doświadczenia z użyciem igieł Flex 19G okazują się być podobne do standardowej techniki z użyciem igieł 21/22G oraz prezentują wysoką wydolność diagnostyczną w raku płuca, szczególnie z zastosowaniem CB. Profil bezpieczeństwa biopsji jest akceptowalny. Full article

U 62-letniej kobiety, z klinicznym podejrzeniem choroby rozrostowej układu krwiotwórczego, wykonano splenektomię. W badaniu histopatologicznym stwierdzono obecność licznych nieserowaciejących ziarniniaków. Badania obrazowe klatki piersiowej pozwoliły na rozpoznanie sarkoidozy płuc w stadium II, którą potwierdzono badaniem histopatologicznym materiału uzyskanego drogą przezoskrzelowej biopsji płuca. Chora początkowo nie wymagała leczenia systemowego, ponieważ w trakcie obserwacji stwierdzono samoistną częściową regresję zmian rozsianych w płucach. W toku obserwacji, z uwagi na progresję zmian rozsianych w płucach, których morfologia mogła odpowiadać zmianom o charakterze przerzutów oraz z uwagi na powiększenie węzłów obwodowych zweryfikowano rozpoznanie sarkoidozy pobierając wycinki z płuc podczas otwartej biopsji płuca oraz biopsję węzła chłonnego pachowego prawego. Nie znaleziono komórek nowotworowych. Ze względu na pogorszenie parametrów wentylacyjnych płuc oraz progresję sarkoidozy płucnej i układowej w toku dalszej obserwacji pacjentkę zakwalifikowano do leczenia steroidami systemowymi. Obserwowano poprawę kliniczną, radiologiczną i czynnościową. Po 8 miesiącach leczenia stwierdzono nagłe pogorszenie stanu ogólnego, niedokrwistość, leukocytozę, hipoksemię, znaczną hepatomegalię oraz nawrót uogólnionej limfadenopatii i zmian rozsianych w płucach. Chora zmarła przed ustaleniem ostatecznego rozpoznania. Na podstawie badania autopsyjnego rozpoznano uogólnionego chłoniaka strefy brzeżnej z komórek B, monocytoidalnego. Komórki chłoniaka stwierdzono w węzłach chłonnych szyjnych, śródpiersia, rozwidlenia tchawicy, krzywizny większej żołądka, krezki jelita i zaotrzewnowych oraz stwierdzono naciekanie narządów wewnętrznych: płuc, opłucnej płucnej, wątroby, tarczycy i trzustki. W badaniu autopsyjnym nie stwierdzono obecności ziarniniaków sarkoidalnych w badanych narządach. Full article

Celem pracy jest przedstawienie przypadku 30-letniego chorego na nasieniaka jądra (T1 Nx Mx) leczonego operacyjnie, u którego w przebiegu choroby wystąpiły zmiany rozsiane w płucach. W badaniu tomografii komputerowej o wysokiej rozdzielczości klatki piersiowej wykonanym po zabiegu orchidektomii stwierdzono obecność licznych, rozsianych zmian drobnoguzkowych w obu płucach. W celu diagnostyki zmian płucnych wykonano wideotorakoskopię prawej jamy opłucnej. Na podstawie wyniku badania histopatologicznego pobranych wycinków wykluczono rozsiew nowotworu do miąższu płuc. Stwierdzono natomiast ziarniniaki nabłonkowato-komórkowe typu sarkoidalnego. Jednoczasowe współistnienie raka jądra oraz zmian rozsianych o typie sarkoidalnym jest opisywane sporadycznie. Rozpoznanie nie jest jednoznaczne. Nie w pełni wyjaśniono, czy tego typu zmiany w miąższu płuc powstały w przebiegu sarkoidozy, czy odzwierciedlają jedynie odczyn sarkoidalny przeciwko antygenom nowotworowym. Full article